Η πρόσφατη επικύρωση του νομοσχεδίου για τα ομόφυλα ζευγάρια, μια φωτογραφία από την Βουλή με ωραίους ανθρώπους από τα παλιά και κάποια τηλέφωνα εκείνες τις μέρες, με ώθησαν να θυμηθώ τα πρώτα χρόνια του ΚΕΦίΜ.
Εκείνη την εποχή δηλαδή που ο «φιλελευθερισμός» δεν είχε γίνει ακόμη mainstream. Ήταν καλοκαίρι του 2014, όταν ο τότε Πρόεδρος του ΚΕΦίΜ, Γρηγόρης Βαλλιανάτος ταξίδευε στην Κολωνία και στις Βρυξέλλες για μια σειρά συναντήσεων με προσωπικότητες από την ΕΕ και τη διεθνή κοινότητα των ΛΟΑΤΙ μετά από πρόσκληση του Ιδρύματος Φρίντριχ Νάουμαν για την Ελευθερία. To 2017 πάλι σε μια εκδήλωση μας η Γιούλη και η αείμνηστη Μαρία μας συζητούσαν για άμβλωση, οικογενειακή βία, σεξιστικά στερεότυπα, υπηρεσίες παρένθετης μητρότητας, gay οικογένειες, gender mainstreaming, την ιστορία του γυναικείου κινήματος. Πέρασαν πολλά χρόνια με ατέλειωτες συζητήσεις και πάνελ. Συζητήσεις με αγαπημένους φίλους και συνοδοιπόρους, με μελέτες, σκέψεις και προβληματισμούς. Ήταν μια άλλη εποχή που ναι μεν είχαν ξεκινήσει τα πρώτα άλματα ελευθερίας, αλλά όλα έδειχναν πως είχαμε πολύ δρόμο ακόμη μπροστά μας.
176 υπέρ λοιπόν και ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών επιτέλους έγινε πραγματικότητα. Δεν γινόταν να μην συγκινηθώ. Ήταν ένας αγώνας χρόνων που έγινε πράξη. Όχι δεν είμαι πούστης, όπως βρέθηκαν να πουν κάποιοι. Αγαπάω την Ελευθερία. Και ναι, όλοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες είναι ίσοι, το λέει και το Σύνταγμα μας. Απλά, κάποιοι μέχρι τώρα ήταν πιο ίσοι από τους ίσους. Γιατί, κάποιοι ήταν αόρατοι. Και αυτό το νομοσχέδιο έφερε ρυθμίσεις υπέρ της Ισονομίας και των ατομικών δικαιωμάτων. Δεν γίνεται να λες πως αγαπάς την Ελευθερία και να μην βλέπεις πως όλα ξεκινούν από το πρωτείο του ατόμου, την αυτονομία του. Η αυτονομία και η ελευθερία πάνω στις οποίες ο Mill και ο Raws αντιλήφθηκαν την ανάγκη για την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας. Το πρωτείο του ατόμου πάνω από όλα.
Ο σπουδαίος Μάρκος Δραγούμης στο περίφημο, «Πορεία προς τον Φιλελευθερισμό» έγραφε:, “Το μόνο αξίωμα, το μόνο άρθρον πίστεως του φιλελεύθερου είναι το πρωτείο του ατόμου και τα δικαιώματά του, όλα τα άλλα στασιάζονται, ποικίλλουν, εξελίσσονται και προβληματίζουν. Οι φιλελεύθερες ιδέες δεν έχουν ένα πρόσωπο ως θεμελιωτή, ένα κόμμα ως μέσο προωθήσεώς τους, δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, αλλά λειτουργούν όπως τα αγαθά κοινής χρήσεως, όπως ο αέρας για να αναπνέουν ελεύθερα οι πολίτες, αυτό το μόνο φανερό, ξέσκεπο χαρτί στο πολιτικό παιχνίδι. Κυρίαρχο μέλημα των φιλελεύθερων είναι να μην θιγούν τα κυρίαρχα άτομα, που αρέσκονται να φιλοκαλούν μετ’ ευτελείας και να στοχοθετούν εν ασφαλεία”.
Πάνω σε αυτές τις αξίες άλλωστε και στον πατριωτικό χαρακτήρα του φιλελευθερισμού οικοδομήθηκε και αυτό που όλοι γνωρίζουμε ως ευρωπαϊκή κεντροδεξιά. Της κεντροδεξιάς σκέψης που εμπνεύστηκε από τις ιδέες της Γαλλικής και Αμερικανικής Επανάστασης και επικράτησε στον αγώνα των ιδεών με θεμέλιο τις αρχές των ατομικών ελευθεριών, την αδελφοσύνη, την αυτονομία και την ισότητα.
Της κεντροδεξιάς σκέψης που πρωτοστάτησε στις αλλαγές που έγιναν. Από την αποποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας το 1951 από την Κυβέρνηση Ν. Πλαστήρα-Σ. Βενιζέλου και το νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλου που ψηφίστηκε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή το 1976. Από την Αγγλία του Κάμερον και το περίφημο, «φέρνω αυτό το νομοσχέδιο όχι ΠΑΡΑ το ότι είμαι συντηρητικός, αλλά ΕΠΕΙΔΗ είμαι συντηρητικός» μέχρι και την Ιρλανδία. Την Ιρλανδία όπου η Καθολική εκκλησία διαδραματίζει παραδοσιακά ισχυρό ρόλο στη διαμόρφωση της ταυτότητας της χώρας, όπου επί πρωθυπουργίας Έντα Κένι του κεντροδεξιού Φίνε Γκελ θεσμοθετήθηκε τον Μάιο του 2015 ο πολιτικός γάμος, ύστερα από δημοψήφισμα όπου το 62% των πολιτών ψήφισε υπέρ της σχετικής τροποποίησης του Συντάγματος.
Δεν γίνεται να λογίζεται κάποιος ως φιλελεύθερος ή συντηρητικός (ναι, συντηρητικός) και να μην αναγνωρίζει τα ατομικά δικαιώματα σε όλο τους το φάσμα. Ας το καταλάβουν όλοι εκείνοι που νομίζουν ότι συντηρητισμός σημαίνει μούχλα και οπισθοδρόμηση. Ο συντηρητισμός είναι στον πυρήνα του εξίσου επιφυλακτικός όσο και ρομαντικός. Γιατί, προασπίζεται με ρομαντική αντίληψη τα κεκτημένα και την ίδια στιγμή δεν αντιτίθεται κάθετα απέναντι σε κάθε αλλαγή. Επιθυμεί την εξέλιξη για να παραμένει ζωντανός.
Και σε καμία περίπτωση ένας πραγματικός φιλελεύθερος ή συντηρητικός δεν υποστηρίζει την παράνοια της woke κουλτούρας. Ούτε βέβαια θα επέτρεπε ποτέ να καλλιεργηθεί ένας εξωραϊσμένος φανατισμός, όπου με Δούρειο Ίππο του, αυτή την αριστερόστροφη νεωτερικότητα θα οδηγούνταν τα πράγματα στη σύγχυση και στον διχασμό. Το να θεωρείς πως το πρωτείο του ατόμου αφορά και το δικαίωμα στον σεξουαλικό αυτοπροσδιορισμό και δεν χωράει νομικές διακρίσεις δεν σημαίνει πως αποδέχεσαι ότι το φύλο είναι κάποια κοινωνική κατασκευή.
Στην τελική σε όποιον δεν αρέσουν οι γάμοι ομόφυλων ζευγαριών, ας μην παντρευτούν ομόφυλο τους. Και αν θεωρούν πως προσβάλλεται ο θεσμός της οικογένειας, ας καταλάβουν πως η οικογένεια προσβάλλεται από την κακοποίηση, την ασέλγεια, την εγκατάλειψη και τις βαλτωμένες σχέσεις. Σχέσεις σαθρές που υπάρχουν χωρίς αγάπη. Και αν αντιτίθεται στη θρησκεία ορισμένων, η θρησκεία του αφορά τον ίδιο και δεν μπορεί να επηρεάζει ολόκληρη την κοινωνία ή να γεννά το μίσος. Ακόμη και αν δεν αρέσει αισθητικά σε κάποιους ή τους προκαλεί, η απάντηση είναι μια. Η χυδαιότητα είναι απεχθής από όποιον άνθρωπο και αν προέρχεται. Και ότι δεν αρέσει σε εμένα, είναι δικό μου πρόβλημα. Δεν είναι λόγος για να απαγορεύσω ανθρώπινα δικαιώματα.
“Η Λευτεριά είναι Γνώση, η γνώση Αγάπη και πια απ’ τη Γνώση τούτη δεν είν’ άλλη …” έγραφε ο εθνικός μας ποιητής Άγγελος Σικελιανός.
Γιατί, η αγάπη δεν είναι ντροπή. Πρέπει να γιορτάζεται και ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να αγαπάει Ελεύθερα.
