Ζούμε την εποχή των μεγάλων γεγονότων και των μικρών ανδρών, έγραφε ο Λουντέμης. Και πράγματι οι εξελίξεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν να αφήσουν κανέναν αδιάφορο. Γιατί, είναι η αξιωματική αντιπολίτευση της χώρας. Είναι ο χώρος όπου ισχυρίζεται εδώ και καιρό πως αποτελεί τον βασικό εκφραστή της Αριστεράς στην Ελλάδα.
Αυτά το τελευταίο βέβαια είναι μια ανέλπιδη προσπάθεια να πείσουν πως έχουν κάποιο ιδεολογικό στίγμα. Επί της ουσίας όμως, είναι ένα κόμμα διαμαρτυρίας που έτυχε την κατάλληλη στιγμή να πάρει τα «νεύρα» του λαού μαζί του και για αυτό τώρα αποδομείτε. Είναι ένα κόμμα που δεν κατάφερε να μετουσιώσει σε πράξη όλο αυτό το ρεύμα και την καίρια στιγμή να μεταμορφωθεί από ένα ριζοσπαστικό κίνημα διαμαρτυρίας σε ένα πραγματικό κόμμα εξουσίας. Ποιος να το περίμενε άλλωστε πως ένα κόμμα που βασίστηκε στη χαβούζα του ΠΑΣΟΚ (όπως είπε και ο Απόστολος Κακλαμάνης) και συνεργάστηκε με ακροδεξιούς, θα κατέληγε να «ανακαλύψει» τον “Δούρειο Ίππο” του.
Γιατί, όσα διαδραματίζονται σήμερα είναι μια προδιαγραμμένη ιστορία που αδιαμφησβήτητα θα κατέληγε σε «Δούρειο Ίππο». Γιατί, χάθηκε μια ιστορική ευκαιρία να γίνουν πραγματικά, οι βασικοί εκφραστές ενός ολόκληρου ιδεολογικού χώρου. Πως θα μπορούσε όμως να γίνει διαφορετικά, όταν κανείς από όσους ήταν και είναι πρωταγωνιστές δεν έχουν το ανάλογο πολιτικό ανάστημα;
Ας πούμε μερικές αλήθειες. Η αριστερά της ιδεολογίας – συμφωνείς ή διαφωνείς- είχε κάποτε Κύρκο, Λεντάκη, Παπαγιαννάκη και Γλέζο. Από ένα σημείο και μετά σταμάτησε να παράγει προσωπικότητες τέτοιου αναστήματος και κατακλύστηκε από λούμπεν αριβίστες που την μετέτρεψαν σε φορέα ανορθολογισμού και ιδεοληψιών. Ο Κασσελάκης σήμερα απλά εμφανίστηκε ως ο από μηχανής θεός για να κάνει την πολιτική κηδεία. Χωρίς ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα ακόμη, αλλά με εξωστρέφεια, αποτελεί μια τελευταία προσπάθεια πολιτικού rebranding.
Ο Κασσελάκης είτε αρέσει, είτε όχι, είναι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όπου ψηφίστηκε από την βάση με ποσοστό 57%. Το ίδιο το θριαμβευτικό ποσοστό του έναντι των αντιπάλων του δηλώνει κατηγορηματικά πως ο ίδιος ο κόσμος τους δεν τους θεωρεί ικανούς να ηγηθούν αυτής της προσπάθειας. Ήθελαν κάτι καινούργιο. Γύρισαν την πλάτη στο στείρο σοβιετικού τύπου μοντέλο με τις πεπαλαιωμένες διαδικασίες και άκαρπες ζυμώσεις.
Φαίνεται πως δεν αφουγράστηκαν τον κόσμο τους. Γιατί, από την πρώτη στιγμή ξεκίνησαν πολιτικό πόλεμο. Η δημοκρατικότητα τους εξαντλήθηκε γρήγορα. Διασπάστηκαν και συνεχίζουν.
Μπορεί, ο Κασσελάκης να μην έχει πείσει ακόμη για τις ηγετικές του ικανότητες. Αν και στο συνέδριο έδειξε πως έχει καταλάβει τον ρόλο του και μπορεί να είναι ο πρωταγωνιστής. Κόντρα σε όλους και όλα. Ακόμη και απέναντι στο ιερό τοτέμ τους, τον Τσίπρα. Τον Τσίπρα, όπου το πολιτικό του ήθος φαίνεται ακόμη μια φορά. Όπως άδειασε όλους εκείνους που συνεργάστηκε στενά, έτσι κάνει και πάλι.
Δυστυχώς, μέχρι στιγμής η Ελλάδα παραμένει, η μοναδική χώρα της Δύσης, όπου έχει τόσο ισχυρή σοβιετικού τύπου Αριστερά. Ο Κασσελάκης ίσως και να αποτελεί μια τελευταία ευκαιρία να έχουμε επιτέλους και στην Ελλάδα, μια σύγχρονη Αριστερά με σοβαρό πολιτικό λόγο.
