Ο φαρισαϊσμός των πολιτικών δεν έχει όρια. Ας ασχοληθούμε πρώτα με την αντιπολίτευση, μείζονα και ελάσσονα. Δείχνουν εμβρόντητοι με τις παράνομες επιδοτήσεις μέσω ΟΠΕΚΕΠΕ, ως εάν τα φαινόμενα αυτά εμφανίσθηκαν στην Ελλάδα για πρώτη φορά μετά το 2019. ‘’Ο Θεός, ευχαριστώ σοι ότι ουκ ειμί ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων, άρπαγες, άδικοι, μοιχοί ή και ως ούτος ο τελώνης, νηστεύω δις του Σαββάτου, αποδεκατώ πάντα όσα κτώμαι’’, προσεύχονταν δημοσίως οι παλαιοί Φαρισαίοι.
Οι σύγχρονοι Φαρισαίοι εκφράζουν δημοσίως την ικανοποίησή τους, γιατί δεν είναι όπως ‘’η ανάλγητη και διεφθαρμένη Νέα Δημοκρατία’’. Αυτοί είχαν και έχουν ηθικό πλεονέκτημα. Ξεχνούν ωστόσο τις παράνομες ελληνοποιήσεις. Τις παράνομες συνταξιοδοτήσεις τυφλών – οδηγών ταξί και αναπήρων – δρομέων του στίβου καθώς και 300.000 αντιστασιακών. Τις παράνομες επιδοτήσεις για επενδύσεις – φαντάσματα.
Τα σκάνδαλα της ΚΥΔΕΠ, της ΑΓΡΕΞ, του γιουγκοσλαβικού καλαμποκιού, το βρέξιμο των βαμβακιών για να ζυγίζουν διπλά – και τόσα άλλα. Την κατάσταση συνοψίζει επιγραμματικά ο συγχωρεμένος υπουργός και αντιπρόεδρος κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ Θεόδωρος Πάγκαλος, ο οποίος στο βιβλίο του ‘’ Τα Φάγαμε Όλοι Μαζί’’ (Αθήνα, 2012) γράφει, αναφερόμενος στα χρήματα που έλαβε η Ελλάδα από την ΕΕ, μέσω των Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης και της ΚΑΠ : ‘’Τα χρήματα φαγώθηκαν μέσα από ένα φαύλο σύστημα πολιτικών παροχών , υπερτιμολογήσεων και άχρηστων επενδύσεων και αγορών, και τελικά οδηγήθηκαν στην αποταμίευση (υψηλά κεφάλαια) ή την κατανάλωση. Εκεί όμως συμμετείχαν όλοι. Πολιτικοί, δήμαρχοι, αγρότες, μέτοχοι εταιρειών πληροφορικής, στελέχη εταιρειών πληροφορικής, διεφθαρμένοι δημόσιοι υπάλληλοι, διεφθαρμένοι πολίτες και πολλοί άλλοι ακόμα ‘’ (σελ. 160). Θυμίζει κάτι ; Back to the future, θα έλεγε κανείς.
Τα παραπάνω αναφέρονται όχι για να συμψηφισθούν τα λάθη και οι αμαρτίες της παρούσας κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας με ανάλογες αμαρτίες όλων των κυβερνήσεων του παρελθόντος, αλλά για να εξετάσουμε κατ’ αρχάς τη σχέση πολιτικής, οικονομίας και κράτους και ακολούθως να διατυπώσουμε σκέψεις και προτάσεις περί του πρακτέου.
Όπως έχω σημειώσει παλαιότερα, ενώ όλοι οι άνθρωποι επιδιώκουν τη μεγιστοποίηση της ατομικής χρησιμότητας ή ωφέλειάς τους (utility), όπως ορθότερα ή λιγότερο ορθά την αντιλαμβάνονται οι ίδιοι, οι πολιτικοί αποβλέπουν στη μεγιστοποίηση των … ψήφων, την οποία προσπαθούν να εξασφαλίσουν υποσχόμενοι (περίπου) τα πάντα στους ψηφοφόρους τους. Το γεγονός αυτό αποτελεί τη βάση για τη δημιουργία του πελατειακού κράτους. Οι πολιτικοί και, γενικότερα, οι δραστηριοποιούμενοι στο δημόσιο τομέα, υγειονομικοί, εκπαιδευτικοί, συνδικαλιστές, αυτοδιοικητικοί, γραφειοκράτες και τόσοι άλλοι, οι οποίοι θα μπορούσαν να αποκληθούν περιληπτικά ‘’δημόσιοι επιχειρηματίες’’, επιδιώκουν και αυτοί το συμφέρον τους, όπως το αντιλαμβάνονται οι ίδιοι. Οι δημόσιοι επιχειρηματίες αποτελούν τη βάση του βαθέος κράτους. Πελατειακό και βαθύ κράτος συνδέονται στενά αλλά δεν ταυτίζονται απολύτως. Οι δημόσιοι επιχειρηματίες αμείβονται με φόρους, δηλαδή με ποσά που αποσπώνται αναγκαστικά από το εισόδημα κάθε ατόμου και που, κατά κανόνα, δεν βρίσκονται σε άμεση αντιστοιχία με κάποιο παραγόμενο αγαθό ή υπηρεσία.
Ατυχώς, ο μέσος πολίτης θεωρεί ότι το δημόσιο είναι ένας γιγαντιαίος μηχανισμός διά του οποίου μπορεί να ικανοποιούνται οι δικές του ανάγκες, δαπάναις όλων των άλλων. Δεν αντιλαμβάνεται ότι οι δημόσιες δαπάνες – στις οποίες περιλαμβάνονται οι μισθοδοσίες βουλευτών (γιατί 300 και όχι 200 ;), υπουργών (γιατί 62 και όχι 22 ;), δικαστικών (γιατί τρία και όχι ένα ανώτατο δικαστήριο 😉 κ.ο.κ. – χρηματοδοτούνται από φόρους και δανεισμό που βαρύνουν, άμεσα και έμμεσα, τον ίδιο και τους απογόνους του.
Τί θα έπρεπε και τί θα μπορούσε να γίνει ; Πρώτος και βασικός στόχος πρέπει να είναι η καταπολέμηση και η περιστολή του πελατειακού και του βαθέος κράτους. Πλήρης εξόντωσή τους είναι ανέφικτη, όπως δείχνει η παγκόσμια ιστορική εμπειρία. Η παρούσα κυβέρνηση, ατυχώς, δεν έχει θεωρήσει το θέμα αυτό ως πρώτης προτεραιότητας, αντιθέτως με την εκτεταμένη επιδοματική πολιτική της και τις πολυάριθμες παρεμβάσεις της στην οικονομία έχει κάνει βήματα προς τα πίσω. Υπάρχουν, πάντως, και βήματα προς την ορθή κατεύθυνση, όπως είναι η προσπάθεια αξιολόγησης της απόδοσης και η εξαγγελία κατάργησης της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων.
Εκ των ων ουκ άνευ είναι η αλλαγή του εκλογικού νόμου με περιορισμό του αριθμού των βουλευτών σε 210, εκ των οποίων τα 2/3 (δηλ. 140 βουλευτές) να εκλέγονται σε μονοεδρικές περιφέρειες χωρίς σταυρό προτίμησης και το υπόλοιπο 1/3 βάσει κομματικής λίστας κατ’ αναλογία της εκλογικής δύναμης των κομμάτων, (θα μπορούσαν ορισμένες βασικές διατάξεις να λάβουν και συνταγματική μορφή). Στη συνταγματική αναθεώρηση, να προβλεφθούν : Σταθερή κυβερνητική / κοινοβουλευτική θητεία. Πλήρες ασυμβίβαστο μεταξύ υπουργικών και βουλευτικών καθηκόντων (με αναστολή της βουλευτικής ιδιότητας όσων βουλευτών γίνονται υπουργοί). Ανώτατο όριο δύο πλήρων θητειών στις θέσεις της εκτελεστικής εξουσίας. Κατάργηση του άρθρου 86 περί ευθύνης υπουργών και αλλαγή των διατάξεων περί βουλευτικής ασυλίας. Θέσπιση συνταγματικών δημοσιονομικών φραγμών (ως προς το δημόσιο έλλειμμα, το ανώτατο ύψος φορολογικής επιβάρυνσης, κ.λπ.).
Πράγματι, η σπουδαιότερη κληρονομιά που θα μπορούσε να αφήσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι ακριβώς η καταπολέμηση του πελατειακού και του βαθέος κράτους. Στην προσπάθεια αυτή, αν την επιχειρήσει με αποφασιστικότητα και συνέπεια, πρώτον, θα αποκαλύψει τον φαρισαϊσμό και τη μικροψυχία των Ανδρουλάκη, Κωνσταντοπούλου, Βελόπουλου, κ.λπ., που θεωρούν ότι αρκεί να αντικατασταθεί ο σημερινός πρωθυπουργός από έναν εξ αυτών για να αντιμετωπισθεί το πελατειακό κράτος (οποία αυταπάτη !). Δεύτερον, θα έχει τη συμπαράσταση όλων εκείνων που ελπίζουν ότι θα αξιωθούν να ζήσουν σε μία πολύ πιο ελεύθερη, ευημερούσα και αξιοκρατική κοινωνία.
