Το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου μεταμορφώνεται και φέτος το καλοκαίρι σε τόπο συνάντησης του αρχαίου δράματος με τη σύγχρονη ματιά. Έξι ξεχωριστές παραγωγές αναμετρώνται με τους μεγάλους μύθους, φέρνοντας στη σκηνή ερωτήματα για την εξουσία, τον πόλεμο, την ταυτότητα και τη θέση της γυναίκας.
Από την πολιτική ανάγνωση της Άλκηστης του Καραντζά, μέχρι την ανατρεπτική Ειρήνη του Καραθάνου και τη σωματική Αντιγόνη του Όγεν, οι σκηνοθέτες τολμούν. Τραγωδίες και κωμωδίες συνομιλούν με το σήμερα, αποκαλύπτοντας γιατί ο Ευριπίδης, ο Αριστοφάνης και ο Σοφοκλής παραμένουν επίκαιροι. Έξι λόγοι για να ανέβουμε στην Επίδαυρο.
Η “Άλκηστις” του Ευριπίδη (Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου: 17-18.07.26)
Το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, την ‘Άλκηστη’ του Ευριπίδη. Μια σύγχρονη παραβολή με έντονο πολιτικό πρόσημο.
Η υπόθεση: Ο Άδμητος θα σωθεί από τον θάνατο μόνο εάν κάποιος άλλος δεχτεί να πεθάνει στη θέση του. Η Άλκηστις, η σύζυγός του, προσφέρει τον εαυτό της ως αντάλλαγμα. Η θυσία της εκτυλίσσεται δημόσια, μπροστά στα μάτια των πολιτών, ως μια προδιαγεγραμμένη δολοφονία, μια πράξη που σήμερα διαβάζεται αναπόφευκτα ως γυναικοκτονία, νομιμοποιημένη από την κοινωνική και πολιτική τάξη. Τι σηματοδοτεί η εκκωφαντική σιωπή της Άλκηστης; Και ποιο είναι το τίμημα της σωτηρίας όταν βασίζεται στην αυτοθυσία του πιο αδύναμου;
Συντελεστές : Ηρώ Μπέζου (Αλκηστις), Γιάννης Νιάρρος (Αδμητος), Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης (Φέρης), Δήμητρα Βλαγκοπούλου (Υπηρέτρια), Κώστας Νικούλι (Απόλλων). Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς. Χορός: Αντώνης Αντωνόπουλος, Ελισσαίος Βλάχος, Δημήτρης Καυκάς, Γιώτα Κουϊτζόγλου, Κατερίνα Λάττα, Ιωάννης Μπάστας, Μαρία Μοσχούρη, Άγγελος Προκόπης Νεράντζης, Γιώργος Σκαρλάτ.
Η “Ειρήνη” του Αριστοφάνη (Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου: 24-25.07.26)
Ο Νίκος Καραθάνος, ο Φοίβος Δεληβοριάς και ο Άγγελος Τριανταφύλλου είναι οι βασικοί συνένοχοι μιας νέας παράστασης, μιας νέας διασκευής, μιας απάντησης στην τρέλα με την τρέλα.
Η υπόθεση: Η κωμωδία αντανακλά την έντονη κοινωνική κόπωση από τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και πραγματεύεται με λυρική ευφράδεια και αριστοφανικό σαρκασμό την παράλογη εμμονή στον πόλεμο και τις καταστροφικές συνέπειές του στην καθημερινή ζωή, την εργασία και την ευτυχία των ανθρώπων. Ο Αριστοφάνης αντιπαραβάλλει τη βία και το κέρδος των πολεμοκάπηλων με τη γονιμότητα, τον έρωτα και τη συλλογική ευημερία που φέρνει η ειρήνη. Παρά τη φαινομενικά ουτοπική λύση, η κωμωδία δεν είναι αφελής, καθώς αναγνωρίζει τις αντιστάσεις, τα συμφέροντα και την αδράνεια που εμποδίζουν την αποκατάσταση της ειρήνης.
Συντελεστές : Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Θανάσης Αλευράς, Πάνος Παπαδόπουλος, Γιάννης Κότσιφας, Ιωάννα Μαυρέα, Βάσω Καβαλιεράτου, Φοίβος Δεληβοριάς, Νίκος Καραθάνος, Άγγελος Τριανταφύλλου, Γιλμάζ Χουσμέν, Άλκης Μπακογιάννης, Κωνσταντίνος Κοντογεωργόπουλος, Κωνσταντίνος Ζωγράφος, Βασίλης Παπαδόπουλος, Γιάννης Σαμψαλάκης, Σπύρος Μπόσγας, Αντώνης Χρήστου. Σκηνοθεσία: Νίκος Καραθάνος. Διασκευή, πρωτότυπο κείμενο, τραγούδια: Φοίβος Δεληβοριάς. Συμμετέχουν: Ανδρέας Πολυζωγόπουλος σολίστ στην τρομπέτα και άλλοι μουσικοί.
“Τρωάδες” του Ευριπίδη (Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου: 31.07 -01.08.26)
Στο ανέβασμα της Ελένης Ευθυμίου, οι ‘Τρωάδες’ δεν είναι μόνο τα όμορφα, υγιή κορμιά των προνομιούχων γυναικών της βασιλικής οικογένειας, που αναμένουν την τελική διαλογή. Τα σώματά τους αναμειγνύονται με άλλα σώματα ανήλικα, ανάπηρα, ηλικιωμένα– που ούτε πριν τον πόλεμο αποφάσιζαν για τον εαυτό τους και που συνήθως δεν έχουν το προνόμιο της αφήγησης.
Η υπόθεση: Στις ‘Τρωάδες’ του Ευριπίδη, τα σώματα των γυναικών δεν βρίσκονταν πάντοτε υπό αιχμαλωσία. Αν και ανήκαν σε μια βαθιά πατριαρχική κοινωνία, ήταν για τα μέτρα της εποχής ελεύθερα: είχαν επιλογές, όνειρα και τη δυνατότητα μιας αξιοπρεπούς ζωής. Καθώς, όμως, πλησιάζει το τέλος μιας εποχής, οι Τρωάδες μιλούν για τη φρίκη του πολέμου μέσα από το φίλτρο του (θηλυκού) σώματος, που διαισθάνεται πως θα αντικειμενοποιηθεί και θα απανθρωποποιηθεί.
Υπάρχει άραγε τρόπος οι ηρωίδες να επαναοικειοποιηθούν τα σώματά τους;
Συντελεστές : Γιώργος Χριστοδούλου (Μενέλαος), Αργύρης Ξάφης (Ταλθύβιος), Εύη Σαουλίδου (Ανδρομάχη), Νάνσυ Σιδέρη (Κασσάνδρα), Βασιλική Τρουφάκου (Ελένη), Λυδία Φωτοπούλου (Εκάβη). Σκηνοθεσία: Ελένη Ευθυμίου. Μετάφραση: Γιάννης Τσαρούχης. Χορός: Μύριαμ Αρτζανίδου, Μαρία Δαχλύθρα, Eλένη Δημοπούλου, Νίκος Κυπαρίσσης, Ειρήνη Κουρούβανη, Λωξάνδρα Λούκας, Λυγερή Μητροπούλου, Θεανώ Παπαβασιλείου, Κατερίνα Παπανδρέου, Νίκη Πεταλά, Χρύσα Τουμανίδου. Στον ρόλο του μικρού Αστυάνακτα ο Μιχάλης Μήτσης.
“Αντιγόνη” του Σοφοκλή (Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου: 07 -08.08.26)
Δημιουργός της ο Άλαν Λουσιέν Όγεν, ένας από τους πιο ανήσυχους σύγχρονους χορογράφους, συγγραφείς και σκηνοθέτες της Νορβηγίας. Όπως επισημαίνει: «η δική μας Αντιγόνη δεν είναι απλώς μια σκηνική παρουσίαση του κειμένου του Σοφοκλή, αλλά μια τολμηρή επανερμηνεία της διαχρονικής τραγωδίας του, μέσα από τη σωματική ποίηση του Tanztheater, σε διάλογο με τον προφορικό λόγο και τον σύγχρονο χορό».
Η υπόθεση: Σε μια εποχή όπου το λάθος χαρακτηρίζεται κακό και το σωστό απορρίπτεται ως ηθικολογία, πού βρίσκεται ο Θεός μέσα σε όλο αυτό το χάος; Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η ταπεινότητα διακυβεύονται σε έναν αγώνα για τον σεβασμό των ανθρώπινων νόμων. Μέσα από ουρλιαχτά ανέμων και κραυγές πουλιών, μέσα από απελπισμένο πένθος και βίαιη τυραννία, οι σκηνές του έργου εκσφενδονίζουν τη σημασία τους πίσω στα σύγχρονα διλήμματά μας. Απαιτητική και καθηλωτική, πολιτική χωρίς διδακτισμό και λυρική χωρίς στολίδια, η Αντιγόνη θέτει το επιτακτικό ερώτημα: τί σημαίνει να ενεργείς όταν ο νόμος και η δικαιοσύνη δεν συμβαδίζουν;
Συντελεστές : Enoch Grubb, Douglas Letheren, Indra Lorentzen, Pascal Marty, Antonin Monie, Nazareth Panadero, Julie Shanahan, Fernando Suels Mendoza, Meng Ke Wu Σκηνοθεσία: Άλαν Λουσιέν Όγεν,
“Λυσιστράτη” του Αριστοφάνη (Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου: 21 -22.08.26)
Οι γυναίκες σε αυτό το σπουδαίο έργο του μεγάλου ποιητή δεν καταλαμβάνουν απλώς την Ακρόπολη, «καταλαμβάνουν» τον χρόνο, τη ροή των πραγμάτων, την ίδια τη λογική της αναπόφευκτης καταστροφής.
Η υπόθεση: «Όλοι άνθρωποι είμαστε και κάθε πόλεμος- εμφύλιος πόλεμος είναι». Η συγκεκριμένη παράσταση, με όχημα το γέλιο, θα επιχειρήσει να συνδυάσει την ποιητική ματιά του Αριστοφάνη με τον αιχμηρό λόγο του, εστιάζοντας, με γνήσια λυρική «κωμική» σοβαρότητα, στην εντροπία στην οποία συχνά εκπίπτει μια κοινωνία.
Συντελεστές : Ελισάβετ Κωνσταντινίδου (Λυσιστράτη), Κατερίνα Παπουτσάκη, Κρατερός Κατσούλης, Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, Παναγιώτης Πετράκης, Νίκος Γεωργάκης, Γιάννης Χαρίσης, Σοφία Καλεμκερίδου και μια πλειάδα ταλαντούχων ηθοποιών από το δυναμικό του ΚΘΒΕ. Σκηνοθεσία: Αστέριος Πελτέκης.
“Ίων” του Ευριπίδη (Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου: 28.08 -29.08.26)
Ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου παρουσιάζει τον’ Ίωνα’ του Ευριπίδη, ένα από το πιο αινιγματικά έργα του αρχαίου δράματος. Ο Ίων δεν είναι μια «καθαρή» τραγωδία: κινείται στο μεταίχμιο μεταξύ τραγικού και κωμικού, μύθου και ρεαλισμού, μυστικισμού και σκεπτικισμού, θέτοντας στο επίκεντρο το ζήτημα της ταυτότητας και του ανήκειν.
Η υπόθεση: Η δράση εκτυλίσσεται στο ιερό μαντείο του Απόλλωνα στους Δελφούς, που συνιστά ένα κατώφλι ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο, ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό. Εκεί μεγαλώνει ο νεαρός Ίων χωρίς όνομα και επίγνωση της καταγωγής του, πασχίζοντας να συγκροτήσει μέσα από σπαράγματα μια συμπαγή ταυτότητα, την ίδια στιγμή που οι θεατές γνωρίζουν ήδη την αλήθεια. Μέσα από αντιφάσεις, διαθλάσεις και παρερμηνείες, το θολό, σχεδόν αόρατο παρελθόν αποκρυσταλλώνεται σε ατόφιο, χειροπιαστό παρόν, μια προσδοκία νοήματος αναδύεται μέσα από το κενό.
Συντελεστές : Γιάννης Τσουμαράκης (Ίων), Στέλα Φυρογένη (Κρέουσα), Νεοκλής Νεοκλέους (Ξούθος), Βαλεντίνος Κόκκινος (Παιδαγωγός). Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος. Χορός: Βασίλης Αθανασόπουλος, Δημήτρης Αντωνίου, Ιωάννης Βαρβαρέσος, Γρηγόρης Γεωργίου, Νικόλας Γραμματικόπουλος, Μαρία Δράκου, Μαργαρίτα Ζαχαρίου, Ιωάννα Κορδάτου, Θεοφάνης Κοσμάς, Αντρέας Κουτσόφτας, Μάριαν Κυπριανού, Δημήτρης Λαγούτης, Πέλλα Μακροδημήτρη, Θεόφιλος Μανόλογλου, Αθηνά Μουστάκα, Χρήστος Παπαδόπουλος, Χριστίνα Παπαδοπούλου, Ιωάννα Παπαμιχαλοπούλου, Κρις Σπύρου, Μαρία Τσιάκκα, Βασίλης Χαραλάμπους.
