Να επαναλάβουμε τα χιλιοειπωμένα επί πέντε εβδομάδες περιττεύει. Να αρχίσουμε διθύραμβους και κακίες επίσης περιττεύει, πρόλαβαν άλλοι.
Να παίξουμε την κολοκυθιά για τις επόμενες κινήσεις του, πόσοι θα φύγουν (ΑΝ φύγουν), επίσης περιττεύει, όλα τα δυνατά σενάρια αναλύονται ανελέητα, από περισπούδαστους κάθε πλευράς και απόχρωσης!
Να εστιάσουμε στις διαπιστώσεις εκ του αποτελέσματος λοιπόν
- Δύο Κυριακές, μαζικά τα μέλη ενός κόμματος, που φαινόταν “βουβό” μέχρι και ένα μήνα πριν, έδωσαν ξεκάθαρη νίκη-μήνυμα αλλαγής, σε έναν “ουρανοκατέβατο”!
- Ο “ουρανοκατέβατος” είναι με το σπαθί του νέος Πρόεδρος κόμματος και νέος Αρχηγός Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.
Να δούμε, ως Πολίτες αυτής της Χώρας, τι θετικό θα μπορούσαμε να περιμένουμε και να τονίσουμε σε κάθε κατεύθυνση, πως πράγματι το απαιτούμε;
Επί δεκαετίες η Αντιπολίτευση, ειδικά η Αξιωματική, είχε ταυτίσει τον ρόλο της με το “αντί”, θεμελιώνοντας έτσι το περιβόητο “Πολιτικό Κόστος” και καθιστώντας το τον απόλυτα Ρυθμιστικό Παράγοντα της πολιτικής σκηνής και ζωής στην Χώρα.
Μπορεί να αλλάξει αυτό;
Να ελπίσουμε, πως όλη αυτή η “ουρανοκατέβατη” καταιγίδα μπορεί να πλήξει για τα καλά και για καλό σκοπό την καρδιά αυτής της κακοδαιμονίας;
ΑΝ ναι, ας έχουμε τονίσει τις προσδοκίες μας, όχι μόνο ως άσκηση “πίεσης”, αλλά ως ανάδειξη των προσδοκιών και των προτεραιοτήτων μας ως Πολίτες.
Δύο είναι τα καίρια θέματα (πλην των Εθνικών φυσικά, για τα οποία υποτίθεται πως οι “πατέρες του Έθνους” ομονοούν για το καλύτερο δυνατόν)
- Η Παραγωγική Ανασυγκρότηση της Χώρας.
- Η Ανασυγκρότηση του Εκτελεστικού Κράτους.
Και να γιατί: Η “οικονομία της καφετέριας”, το ΑΕΠ της “παροχής υπηρεσιών”, όπως τα έχουμε θεριέψει μέχρι σήμερα, έχουν μηδενικό νόημα για την προοπτική κα της Βιωσιμότητας, αλλά και της Βιώσιμης Ανάπτυξης της Χώρας!
Όταν το 80% των όσων βρίσκονται στο τραπέζι μας είναι εισαγόμενο, για ποιά οικονομία και ποιές προοπτικές μιλάμε;
Οικονομία χωρίς Παραγωγή είναι απλά παιγνίδια αριθμών. Παραγωγή χωρίς Στέρεα Παραγωγική Βάση είναι εφήμερα όνειρα και ευχές.
Ναι, αλλά να θυμηθούμε πως μεθοδικά ξηλώσαμε κάθε Παραγωγική Βάση, με μοναδικό Σχεδιασμό το Πολιτικό Κόστος και την “Διορισμολαγνεία”;
Παγόβουνο τεράστιο φτιάξαμε, που η Χώρα ως Τιτανικός πέφτει επάνω του, με φυσικό επακόλουθο την συντριβή και καταβύθιση. Παράλλλα, επίκαιρο της εποχής από Κυβερνητικής πλευράς, είναι και το Επιτελικό Κράτος. Όσο σωστά κι αν Σχεδιαστεί ένα Επιτελικό Κράτος, όσο σωστά κι αν Στελεχωθεί, χωρίς ένα Αποτελεσματικό Εκτελεστικό Κράτος είναι απλά άσκηση επί χάρτου και γραφείων!
Ποιά είναι η Πεμπτουσία του Εκτελεστικού Κράτους;
Μα οι Αποκεντρωμένες Υπηρεσίες του και οι Περιφερειακές – Αυτοδιοικητικές Αρχές!
Δουλεύει Αποτελεσματικά κάποια απ’ αυτές; ΟΧΙ φυσικά. Οι ελάχιστες εξαιρέσεις, που φυσικά θα υπάρχουν και που φυσικά θα επιβεβαιώνουν τον κανόνα, δεν χρειάζονται ιδιαίτερη αναφορά. Ο εναγκαλισμός της Κεντρικής Εξουσίας στις Αποκεντρωμένες Υπηρεσίες, Αρχές, Φορείς είναι όχι μόνο ασφυκτικός, αλλά και “δηλητηριώδης”!
Μπορεί μόνη της η όποια Κυβέρνηση να τον αλλάξει; ΟΧΙ! Το έρημο το Πολιτικό Κόστος … !
Αν λοιπόν αντιμετωπίσουμε τον “ουρανοκατέβατο” με το μυαλό στα ιερά και όσια Στερεότυπα κάθε πτυχής της Πολιτικής ζωής, ναι είναι απειλή!
Για τους Πολιτικούς του χθες διότι τους “αναιρεί ως ύπαρξη”. Για εμάς τους Πολίτες διότι μας καταδικάζει σε νέες δεκαετίας αναποτελεσματικής Διοίκησης, άρα τέλματος.
Αν όμως ο “ουρανοκατέβατος” θέλει και μπορεί να “βάλει πλάτη”, έστω μόνο για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση και το Νέο Εκτελεστικό Κράτος, ναι είναι ευκαιρία!
Για τους Πολιτικούς του Αύριο διότι θα τους στρώσει κόκκινο χαλί προς την Ιστορία. Για εμάς τους Πολίτες διότι μας ανοίγει τον δρόμο της Κοινωνικής Συνοχής, της στην πράξη Συμμετοχής και της Υπευθυνότητας.
Προσοσχή όμως: Το έρημο το Πολιτικό Κόστος είμαστε ΕΜΕΙΣ, οι Πολίτες.
ΕΜΕΙΣ μετακινούμεθα ως “κινούμενη άμμος” μόλις ζοριστούμε ή/και μόλις ξεβολευτούμε.
Θα δώσουμε για πρώτη φορά σε Κυβέρνηση ΚΑΙ Αξιωματική Αντιπολίτευση το πράσινο φως να ΥΛΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΜΑΖΙ τις Δομικές Αλλαγές, πού όλοι λέμε πως θέλουμε και πως χρειάζονται στην Χώρα οπωσδήποτε, αλλά τις “μπλοκάρουμε” με κάθε τρόπο μόλις χτυπήσουν την πόρτα των “στενών” προσωπικών μας συμφερόντων;
Θα γίνουμε για πρώτη φορά από Κάτοικοι του χθες και του σήμερα, Πολίτες του Αύριο;
Αυτές τις εξετάσεις θα τις δώσουμε;
Είθε να κληθούμε να τις δώσουμε επιτέλους, αλλά τότε θα είναι η κρίσιμη στιγμή, που στην ουσία ΕΜΕΙΣ θα κληθούμε να “μετρηθούμε με τους ΕΑΥΤΟΥΣ ΜΑΣ”!
