Αφιερωμένο με συντριβή στα θύματα, τους πληγέντες και τους πληττόμενους των αλλεπάλληλων πυρκαγιών!
Πάντα εκ των υστέρων! Πάντα με παράπονα και κλάψα!
- Μα που είναι το Κράτος;
- Μα που είναι η Αστυνομία;
- Μα που είναι η Πυροσβεστική;
Εκεί που ήταν πάντα, αλλά που ΔΕΝ θέλαμε να είναι στα πόδια μας, όταν με κάθε τρόπο, σε κάθε τόπο βιάζαμε το Περιβάλλον. Όταν Χωροθετούσαμε, Πολεοδομούσαμε και Κτίζαμε “κατά βούλησιν”! Όταν σκεφτόμασταν τις Υποδομές και τα Δίκτυα ΑΦΟΥ είχαμε “χτίσει τα σύμπαντα”!
Θέλει “αρετήν και τόλμην” η Δημοκρατία, όπως και η Ευζωία.
Θέλει Πολίτες-Δημότες η συντεταγμένη Πολιτεία.
Πολίτες-Δημότες παρόντες, ενεργούς, συμμετοχικούς ΠΡΙΝ-ΚΑΤΑ-ΜΕΤΑ τις όποιες φυσικές καταστροφές, όπως και οι (κάθε χρόνο) πυρκαγιές. Και το έρημο το “Πολιτικό-Δημοτικό Κόστος” ΔΕΝ αφήνει τους γνωρίζοντες και τους ειδικούς να τα πουν όπως πρέπει!
Στην φυσική καταστροφή-πυρκαγιά καταλαβαίνουμε και θυμόμαστε την αδιαμφισβήτητη αναποτελεσματικότητα του Κράτους;
Ποιοι είνα το Κράτος; Μήπως είναι “Αρειανοί”;
Εμείς, τα αδέλφια μας, τα παιδιά μας είμαστε το Κράτος. Εμείς, τα αδέλφια μας, τα παιδιά μας στελεχώνουμε τις Υπηρεσίες του. Και είμαστε ΠΑΝΤΑ αμέτοχοι και ανεύθυνοι; Ε, όχι δα!
Θα επικαλεσθείτε προφανώς, πως “το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι”. Ναι, αλλά όταν βρωμίσει το κεφάλι, βρωμίζει ΟΛΟ το ψάρι.
Και ΔΕΝ ξεβρωμίζει εάν “κόψουμε ή και αλλάξουμε” το κεφάλι!
Και να δεχθώ την αποκλειστική ευθύνη του κεφαλιού, αλλά πριν πόσα χρόνια; 30, 40, 50, 100; Και τι κάναμε όλα αυτά τα χρόνια μόλις το αντιληφθήκαμε;
Η μήπως ΔΕΝ το αντιληφθήκαμε; Παλλαϊκό το αίτημα στα διαχρονικά κεφαλια: “Βόλεψε εμένα, την φαμελιά μου και την δουλίτσα μου και άσε την Ελλάδα”!
Δηλαδή, πόσους αστυνομικούς-πυροσβέστες θα θέλαμε δίπλα μας; 100.000, 200.000, 500.000; Πάλι ΔΕΝ θα έφταναν! Δεν είναι θέμα αριθμών, ούτε θέμα Δομών.
Είναι θέμα Νοοτροπίας και Συνείδησης Πολίτη-Δημότη.
Η βασικότερη πρόληψη για ΟΛΑ είναι ο Σωστός Σχεδιασμός ΠΡΙΝ, η Κοινωνική Παρουσία και ο συνεχής Έλεγχος των Πολιτών-Δημοτών στην Συνέχεια! Αυτή είναι η πεμπτουσία της Δημοκρατίας! Η υπογραφή “λευκής επιταγής” σε κάποιους δια της Ψήφου μας ΔΕΝ είναι Δημοκρατία!
Είναι μια εν γνώσει μας “μετάθεση ευθυνών” για να βγαίνουμε πάντα “λάδι” εμείς!
Ποιες οικογένειες, ποιες επιχειρήσεις, ποια καταστήματα “δίνουν εντολές-οδηγίες” και μετά αποχωρούν πανευτυχείς, χωρίς να ασκούν συνεχή έλεγχο για την εφαρμογή-υλοποίηση των εντολών-οδηγιών;
Και τις εντολές-οδηγίες τις δίνουν “έτσι, στην τύχη”, ή μετά από Σχεδιασμό και Σκέψη για το παρόν και το μέλλον;
Κάθε έννοια Σχεδιασμού-Χωροθέτησης-Πολεοδόμησης τις στείλαμε στο “απόσπασμα” εδώ και πολλές δεκαετίες, ΔΕΝ ανατάσσεται το κακό που έχουμε κάνει!
Η μόνη δυνατότητα που έχουμε είνα η Δική μας Υπευθυνότητα, η Δική μας Συμμετοχή στην Κοινωνική Συνοχή και συνακόλουθα στον Κοινωνικό Έλεγχο!
Εκεί ακριβώς δίνουμε την μάχη με τον Χρόνο και την Ιστορία.
Θα συνεχίσουμε τα ίδια ή θα αλλάξουμε;
Εάν συνεχίσουμε τα ίδια, δικαίωμα για κλάψα ΜΗΔΕΝ. Εάν θέλουμε να αλλάξουμε, από που και ποιους θα ξεκινήσουμε; Από τους άλλους; Πάντα τελευταίοι εμείς; Η κάθε αλλαγή αρχίζει από ΕΜΕΝΑ πρώτα!
Έχουμε αυτήν την διάθεση, έχουμε αυτήν την απόφαση, έχουμε αυτήν την δέσμευση;
Εάν όχι, ας μην εκφράζουμε κάθε τρείς και λίγο την δυσφορία μας και την λύπη μας με “κροκοδείλια δάκρυα”, αφού έχουμε τρελαθεί να στρουθοκαμηλίζουμε πρώτα! Θα ακολουθήσουν δυστυχώς πολλές και τακτικές φυσικές καταστροφές και πυρκαγιές, εάν δεν αλλάξουμε Νοοτροπίες και Πρακτικές “εδώ και τώρα”!
Ως Νέμεσις της Μάνας Φύσης για την Ύβρι, που της απευθύνουμε με ζήλο και συστηματικά και τότε καi τώρα και μάλλον (απεύχομαι) και αύριο!
Ο μόνος τρόπος για να ανέβουμε ένα βουνό, είναι να κάνουμε το ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ!
Θα το κάνουμε;
